De weg naar Facebook
OK, ik geef het toe, ik heb er heel lang over gedaan om toe te treden tot Facebook. Voor iemand die een voorliefde heeft voor webtoepassingen een eeuwigheid zelfs. Zó lang dat ik er misschien beter over zwijg en met rode kaakjes in het hoekje ga zitten. Maar goed, eens de beslissing gevallen, is er geen weg terug. Ik zou op 
Facebook gaan en ik zou er nog een blog over schrijven ook. Een therapeutische uitweg voor het geval het fout loopt (stel je voor dat ik niet aan het gemiddeld vriendenaantal van 130 geraak) of een lofzang wanneer het aantal vriendschapsverzoeken Lady Gagaiaanse proporties aanneemt.
En ja, als het dan toch zo ver was, moest er natuurlijk weer iets speciaals aan gekoppeld worden. Gewoon is niet goed genoeg. Je gaat toch niet gewoon naar de computer na bijvoorbeeld een toiletbezoek om effe een Facebookprofiel aan te maken, of wel? Nee, de geboorte van een digitaal leven moet arbeid kosten, er moet spanning opgebouwd worden met als ultieme hoogtepunt de aanmaak van het profiel.
Wat voorafging: vrijdag 28 oktober 2011
Voor mijn laatste verjaardag kreeg ik dus de DVD van ‘The Social Network’. En het toeval wil dat ik enkele weken later thuiswacht van dienst was. En wat doet een man alleen op vrijdagavond als de kinderen in bed zitten? Juist, DVDtje instoppen, biertje voor de neus en met een kom chips voor de TV gaan ‘fakken’. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik dat eigenlijk nooit doe, maar ik kan toch moeilijk publiek toegeven dat een tas warme chocomelk voorwerp is van mijn wildste dromen.
Voor diegenen die willen weten of de film de moeite waard is om te huren, geef ik graag nog even mee dat het best wel onderhoudend was. Ik vind helemaal niet dat Mark Zuckerberg (de man achter Facebook) er zo slecht getypeerd wordt als sommige media beweren. Hoogstens wat wereldvreemd, maar zijn we dat niet allemaal op onze manier. Open vraag.
En voor diegenen die willen weten of mijn nieuwe digitale leven en/of Facebook me bevallen, deze blog blijven volgen! Het verhaal zal de komende weken verder ontplooien en uitmonden in een blog over het leven zoals het is in CVO Roeselare. Je krijgt er onder andere het antwoord op de vraag of de wereld zit te wachten op een 14de Bart Vandenbroucke op Facebook…
De volgende keer:
“Facebook zat duidelijk te wachten op mij. Facebook kent mij precies beter dan mijn eigen moeder. Mijn vriendenkring ontrolt zich voor mijn ogen alsof Facebook en ik al jaren boezemvrienden zijn. Ik hoef zelfs helemaal niet te vertellen wie ik ben, wat ik doe en waar ik woon.”
De blog volgen kan door een vriendschapsverzoek te versturen, fan te worden van CVO Roeselare of gewoon regelmatig de CVO-website te checken. Je hoeft dus niet toe te treden tot Facebook om het verhaal verder te volgen. Je vindt alle links bovenaan rechts deze pagina. Vind je deze blog leuk, dan kan je dat goede nieuws verder verspreiden door te klikken op ‘Vind ik leuk’.